daha n'olsun.

Annemin berbat öğretmenliğine ve ben sormadan hiçbir şeyi anlatmamasına rağmen ilk denememde araba sürmeyi öğrendim ya, bence bende yetenek var. Açılın, asfaltı ağlatmaya geliyorum.

I know, she knows that i'm not fond of asking. *nota işareti* 
Aksanını sevdiğim.

Chris Colfer

Buradan çıkarılacak sonuçlar:

1. Chris Colfer'dan daha tatlı bi' Chris Colfer çizmek mümkün değil -en azından çizen bensem-.

2. Siyah düz zemin boyama özürlüyüm.

3. 8B resim kalemi > diğerleri.

4. Bu işin eğitimini almadan da bi' yere kadar. -burada kendimi teselli ediyorum daha çok-

Bunu da bugün keşfettim. 

Bulgar'mış kadın ama ilk defa duyuyorum.

Fangirllük yapmak istemem ama ortada bi' Jensen Ackles gerçeği var.

Kafamın içindekileri aynen yazıya dökecek bir makine icat edilene kadar en iyisi bu.

Hayatımda kaç defa herhangi bir alanda düzenlenen yarışma veya türevi bir etkinliğe katıldım? İki.

Hayatımda kaç defa tamamen kendi isteğimle bu tarz bir işe bulaştım? Bir.

Son birkaç dakikadır kafamda dönmekte olan bu iki sorudan çıkardığım sonuç: İnsanlarla yarış halinde olmaktan nefret ediyorum. Kendime güvenmediğimden değil. Sadece... Neden yapayım ki?

Hayatı armut piş ağzıma düş mantığında ilerleyen biri olarak şimdiye kadar sadece bir kez istediğim şey için yarışmak zorunda kaldığımı hatırlıyorum -ki o da tiyatrodaki başroldü ve küçük Neşe, başrolün kral -dolayısıyla erkek- olmasını zerre umursamıyordu. Oyun boyunca sahnede kalacak tek karakter kraldı ve öyleyse bu rol onun olmalıydı. Sonuç olarak, rolü aldım.

Katıldığım diğer etkinlik de bi' resim yarışmasıydı. Öğretmen tüm sınıftan resim istemiş, sonra bir kısmını bizden habersiz yarışmaya göndermişti. Sırf durduk yere düşük not almayayım şimdi diyerek yaptığım sikko resim her nasılsa birinci olmuştu.

İşte bir de tam olarak böyle düşünen ve kendini kanıtlama çabası diye bir şeyi veri tabanında barındırmayan bir beyne sahipken iki yıldır insanların yarış atı psikolojisi içinde olmamı beklemesi var. İstediğim şeyi biliyorum. İstediğim şey, olmayacağımı da biliyorum. Türkiye şartlarında sözümona güzel bir hayat yaşamış olmak için yapmam gerekeni biliyorum. Ama kılımı bile kıpırdatmıyorum ve açıkçası oturduğum yerden işler fena da gitmiyor hiçbir zaman. Ve aslında lafı buraya bağlamayacaktım ama neyse artık, sözün özü: Çekirge gibiyim, üçüncü sıçrayışa gelmek istemiyorum.

Şimdi beynimi bir kenara bırakıyoruz ve ilk iki sezonunu özlediğim Skins için bir dakikalık saygı duruşu ardından şu şarkıyı dinliyoruz.

Bazen, hakettiğimden fazlasına sahip olduğumu düşünüyorum.

iç sesim lynn anderson olmuş.

Oturma odasında kan görmekten herkes korkar. 
"Acı çeken birini görmeye dayanamıyorum," derler "onun için, git dışarda öl!"

in a relationship with kolaya kaçmak.

Bir aralar küfretme mekanizmamın defolu olduğuna dair bir şeyler karalamıştım ya buraya... Hah işte! Şimdi de diyorum ki:
KAFAMA SIÇAYIM!
Zira kendisi, insanlara yaşattığım bütün kötü anları neresine sokuyor bilmiyorum ama bir şekilde yok oluyorlar. Sanırım beynim, mükemmel olduğumu düşünmemi istiyor. SANIRIM MÜKEMMEL OLDUĞUMU DÜŞÜNMEK İSTİYORUM. Belki, en başından dünya bu kadar etrafımda dönmeseydi şimdi daha kolay olabilirdi ama sanırım hata yapmaktan korkuyorum ve korktuğun başına gelirmiş misali hata üstüne hata yapıyorum. Sonra da hepsini hafızamın en dibine yolluyorum.

çok mütevaziyim.

Benim için küçük, mimarlık için büyük adımı atmama sayılı günler kala liseyi neden bu kadar özlüyorum acaba?! 

No I never really had it in me, did I, did I?

Yine bi' yeni favori buldum kendime.

http://www.lastfm.com.tr/music/The+Gadsdens

Bunu çok beğenmiş olabilirim.

pringles yerken başlık konusunda yaratıcı olamadığım da bir gerçek.

Az önce eve gelirken, benden korkup birkaç metre uzağa sıçrayan kediye "Şşş korkmaaa. Bir şey yapmayacağım." dediğimde anladım ki kedilerle konuşma alışkanlığım var. Bir dönem "Belki doğru şekilde miyavlayabilirsem beni anlarlar." şeklinde düşüncelerim ve kedilerle konuşma çabalarım olmuştu gerçi ama aştığımı sanıyordum.
Hiç hoş olmadı bu.

Bir de şu sıralar böyle bir dövme düşlüyorum.
Yaptıracak g.t yok ama pek tabii.

fortune soul

"But it heals, it just heals because life does not stop going on."

Bazen kendini komedi filmi sanan bir dram filminin içinde yaşıyormuşum gibi geliyor. Etrafımdaki zaman sürekli akıp gidiyor ama içimde hiçbir şey kıpırdamıyor sanki. Belki de bu yüzden zaman, içimdeki hiçbir şeyi iyileştirmiyor. Ve belki de bu yüzden şu yukarıdaki cümlenin ardından koca bir kahkaha efekti gelecekmiş gibi hissediyorum. 
Ve dahası her şeyi kolayca elde etmeye o kadar alışmışım ki bazen bir şeyler için çaba göstermeye başlamak bile haftalarımı alabiliyor...

"Hiç katılmıyorum. Not at all! Hakkımda söylenenlere katılmıyorum. Bunu rahatlıkla söyleyebilirim size. Tuna beni gözünde büyütüyor. Yalnız o mu? Çocukluğumdan beri çevremdeki insanların büyük bir bölümü bunu bana hep yapıyorlar. Belki de sorun bendedir? Ben, belki de insanlara "mükemmel bir imge" vermek yanlışıyla doğmuşumdur. İnsanlar beni çok güçlü, çok akıllı, zeki ve başarılı bulur daima. Böyle damgalanmış birinin yanlış yapmak ve/ya zayıf olmak hakkını da elinden aldıklarını asla düşünmezler ama... En sevdiklerim bile bir hata yaptığımda şaşırır, zayıflıklarımla tanışınca bunalır, telaşa kapılırlar. Tüm bildiklerim arasında benimle başa çıkabilen yalnızca iki kişi olmuştur.Albenili ve hoş bir kız olduğum söylenir durur hep. Hâlâ neremin albenili olduğunu da anlamış değilim. Ne annemin baş döndürücü zerafeti, ne Meriç'in kalemle çizilmiş güzelliği, ne Bürkan'ın seksi kadınlığı... Bende hiçbiri yok. Erkeklerin beni çekici bulmalarının nedeni bir bilinmezlik benim için. Şimdi tutup da dış görünüşümü beğenmediğimi söylesem kimse inanmaz bana.Söylemiyorum."

Nasıl ya?!

"You are not currently following any blogs."

Bunun bi' şaka olduğunu söylesen çok iyi olur Blogspot.

Hayatımın açık ara en üzücü sahnesi.

Bari gerçekte olmasaydın.

meraba, dışarıda deli gibi çok güzel gibi yağmur yağıyor.

Pazar sabahına en çok yakışan şey kesinlikle yağmur ve bu Pazar sabahı ben, kendimi dışarı atmamak için zor tutuyorum.

Yağmurla birlikte üzerimdeki bütün üşengeçliğin, mazgallardan akıp gitmesi dileklerimle...

Aşık olunası albüm kapakları listemde zirveyi zorlamakta Act II şu sıralar.

Ve bu paylaştığım da kesinlikle albümdeki en en EN mükemmel şarkı, dinlemeden geçmeyin.

Edit: An itibariyle karşıdaki dağ, sisten görünmez oldu. Orada dağ olmasaymış daha güzel olabilirmiş aslında.

mutluluktan ölüyorum resmen

Laptobun kıytırık kablosuna yok yere 110 TL bayılarak mutluluktan(!) dört köşe olduğum şu dönemde Beirut'un indirimli konser biletlerini kaçırmam da harika oldu cidden.

Başlık (yüzyılın klişesini de yaptım, rahatım)

Şu sıralar yazmaya üşeniyorum. Zira laptobumun bilmemneyi bilmemn'olmuş, o düzelene kadar -ki birkaç gün içinde hallolacak gibi- kendimi dinleme moduna aldım.

Mesela,

birilerine sürprizli bir şeyler.

yakında çok güzel bir şeyler olacak ama daha zaman var. hınfff... tam olarak 5 gün kadar zaman hem de. ama ben,
Sabredemiyoruuum!

Pardon?!

Tamam canım.