Yılikibinonbeş

ve herkes çoktan birilerine aşık oldu. 

-

yine yanlışlıkla fazla mükemmel bir adama aşık oluyorum.

311

Duygusalligimi kabullendigimden beri daha az yogun hissediyorum her seyi sanki. Ve ne bileyim, insanlari eskisi kadar onemsemiyorum sanki artik. Degismeyen tek sey sanirim kafamin hala dev bir kendimi sorgulama ve yargilama mekanizmasi seklindeki isleyisi. Bazen ciddi anlamda kendimle cok fazla catisiyorum. Dogru veya yanlis arama olayini saplanti haline getirmis olabilirim, belki. Bir insan bizzat kendisinin nasil hissettigini ya da ne yapmaya calistigini anlamaya calisir mi? Sacmalik.

Keşke ölmekten bu kadar korkmasaydım.

1444

Eskiden insanlara bu kadar ihtiyac duymadigimi animsiyorum. Daha iyi hissetmek icin. Tek basima olmak ve her seyle tek basima basa cikmak siradan bir seydi -ki hala oyle; ama o zamanlar bu benim icin bir sorun teskil etmiyordu sanki.

348

Olmekten hala deli gibi korkuyo olmam disinda yasamak icin elle tutulur hicbir sey bulamiyor olusum. Mide bulantisi. Acizlik. Yitirilmis ozsaygi. Kusmak istemek. Insanlar. Kafalar, bok cukuru. Bizzat kendim. Les. Uyumak istiyorum artik.

https://www.youtube.com/watch?v=g7-dMffS6Us

Bu kadar eğlenceli bi' şarkı bile bende ağlama isteği uyandırıyorsa yine bir şeyler yanlış gidiyor ya.

raven

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,

Over many a quaint and curious volume of forgotten lore—

    While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,

As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.

“’Tis some visitor,” I muttered, “tapping at my chamber door—

            Only this and nothing more.”

    Ah, distinctly I remember it was in the bleak December;

And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.

    Eagerly I wished the morrow;—vainly I had sought to borrow

    From my books surcease of sorrow—sorrow for the lost Lenore—

For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore—

            Nameless here for evermore.

    And the silken, sad, uncertain rustling of each purple curtain

Thrilled me—filled me with fantastic terrors never felt before;

    So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating

    “’Tis some visitor entreating entrance at my chamber door—

Some late visitor entreating entrance at my chamber door;—

            This it is and nothing more.”

    Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,

“Sir,” said I, “or Madam, truly your forgiveness I implore;

    But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,

    And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,

That I scarce was sure I heard you”—here I opened wide the door;—

            Darkness there and nothing more.

    Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,

Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;

    But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,

    And the only word there spoken was the whispered word, “Lenore?”

This I whispered, and an echo murmured back the word, “Lenore!”—

            Merely this and nothing more.

    Back into the chamber turning, all my soul within me burning,

Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.

    “Surely,” said I, “surely that is something at my window lattice;

      Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore—

Let my heart be still a moment and this mystery explore;—

            ’Tis the wind and nothing more!”

    Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,

In there stepped a stately Raven of the saintly days of yore;

    Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;

    But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door—

Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door—

            Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,

By the grave and stern decorum of the countenance it wore,

“Though thy crest be shorn and shaven, thou,” I said, “art sure no craven,

Ghastly grim and ancient Raven wandering from the Nightly shore—

Tell me what thy lordly name is on the Night’s Plutonian shore!”

            Quoth the Raven “Nevermore.”

    Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,

Though its answer little meaning—little relevancy bore;

    For we cannot help agreeing that no living human being

    Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door—

Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,

            With such name as “Nevermore.”

    But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only

That one word, as if his soul in that one word he did outpour.

    Nothing farther then he uttered—not a feather then he fluttered—

    Till I scarcely more than muttered “Other friends have flown before—

On the morrow he will leave me, as my Hopes have flown before.”

            Then the bird said “Nevermore.”

    Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,

“Doubtless,” said I, “what it utters is its only stock and store

    Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster

    Followed fast and followed faster till his songs one burden bore—

Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore

            Of ‘Never—nevermore’.”

    But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,

Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;

    Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking

    Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore—

What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore

            Meant in croaking “Nevermore.”

    This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing

To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom’s core;

    This and more I sat divining, with my head at ease reclining

    On the cushion’s velvet lining that the lamp-light gloated o’er,

But whose velvet-violet lining with the lamp-light gloating o’er,

            She shall press, ah, nevermore!

    Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer

Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.

    “Wretch,” I cried, “thy God hath lent thee—by these angels he hath sent thee

    Respite—respite and nepenthe from thy memories of Lenore;

Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!”

            Quoth the Raven “Nevermore.”

    “Prophet!” said I, “thing of evil!—prophet still, if bird or devil!—

Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,

    Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted—

    On this home by Horror haunted—tell me truly, I implore—

Is there—is there balm in Gilead?—tell me—tell me, I implore!”

            Quoth the Raven “Nevermore.”

    “Prophet!” said I, “thing of evil!—prophet still, if bird or devil!

By that Heaven that bends above us—by that God we both adore—

    Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,

    It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore—

Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore.”

            Quoth the Raven “Nevermore.”

    “Be that word our sign of parting, bird or fiend!” I shrieked, upstarting—

“Get thee back into the tempest and the Night’s Plutonian shore!

    Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!

    Leave my loneliness unbroken!—quit the bust above my door!

Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!”

            Quoth the Raven “Nevermore.”

    And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting

On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;

    And his eyes have all the seeming of a demon’s that is dreaming,

    And the lamp-light o’er him streaming throws his shadow on the floor;

And my soul from out that shadow that lies floating on the floor

            Shall be lifted—nevermore!

On beş yaşla yirmi bir yaş arasındaki fark.

Doğru kararı verdiğimi düşünmek neden doğru hissettirmiyor?

Kinda rahatlamış.

Hiçbir şey değil de, insanın kendine çok uzun zamandır yalan söylediğini farketmesi tümden tepetaklak eden bir şeymiş. Bugün hayatım boyunca soru işaretleriyle boğuşurken aslında sadece "kafam çok karışık" bahanesinin ardına sığındığımı ve bütün bu soruların cevabını aradığıma kendimi son derece ikna etmişken, aslında yaptığım tek şeyin bu karmaşıklık fikrine fazla odaklanmaktan ileri gitmediğini farkettim. Kendinle çatışıyor olmak bir sonuca varacaksa güzel ama bunun dışında kafanın içinde çok fazla ses olmasından öte gitmiyor. Kafamın içinde hep çok fazla ses vardı. Ama şu an farkediyorum ki hiçbiri yardımcı olmuyor. 

İyi bir insan olmayı çok fazla arzulamış ama sonunda bunun için hiçbir şey yapmamış gibi hissediyorum kendimi. Tek yaptığım kendi kendime ağlanmakmış gibi sanki. Bunun faydasız bi' durum olduğunun başından beri farkında olmama rağmen bunca zaman bunu bilinçsizce bizzat yapmış oluşum fikri beni sarsıyor. Bütün bunlardan bile hâlâ çok emin değilim ama ben neyden eminim ki zaten? 

Şimdi artık kıçımı kaldırıp yaşama vakti. 

"Anneni daha sık anımsıyorsan hatta anlıyorsan" cümlesinin boğazda düğümlenişi gibi bi' şey.

tam dolan filmi izlemelik gece ama sabah jüri var.

HAHAHAH yıllardır kafayı bozmuş olduğum şu farkındalık hastalığına gitgide daha da kapılıyor oluşum içimde karnımı tutarak gülme isteği uyandırıyor. İnsanların tüm davranışlarının altındaki asıl niyetlerini gitgide daha iyi görebiliyor olmak sanrısı. Çok gülesim geliyor. Bana dert yanmak isteyen ne kadar insan varsa tek tek her birinin sorunlarını saatler, ama saatler boyunca ve pür dikkat dinleyip gece sonunda en içten kahkahamı koyvermek istiyorum suratlarına karşı. Ulan amma yüzsüzmüşsünüz be deyip iki avucumun arasında tutarak kafalarından öpmek istiyorum sonra. 

cum oooooooooooon feel the nooooooize

https://www.youtube.com/watch?v=2HPuSOimPTw

Evet siz siz.

Çocukluk dediğin göze kaçan sigara dumanı gibi bi' şey. Neyse zaten insanların değer yargıları da girdiği kabın şeklini almaya programlanmış. Böyle devasa çığlıklar atasım var ama boşluğa değil, birilerinin suratına çarpsın ve geri seksin istiyorum. Bundan zevk alacağımı biliyorum. Ama insanların ciddiye almasından korkuyorum. O zaman haklı olduğumu anlayacaklar çünkü. BOK GİBİYİZ LAAAAAN ve bu beni sizden ayıran bir şey değil. Birileri A to Z of Rock albümü kadar keyfimi yerine getirebilseydi, onu öperdim. Ama önemli bile değil ki bu. Ne zaman önem veresim gelse, yutkunuyorum. Yıllar önce omuz silktiğim raggae sever misin insanları beni bi' de şimdi görmeli. Dördüncü ritmin içine saklanıp ömrümü geçirebilirim. Hissizlikten ölürüz sonra, oh. Dev çelişki. Bu böyle dağınık bi' şey, şimdi siktirip gidin. Bu paragrafın gizli bi' bitiş cümlesi var ama biri isteğimi gerçekleştirene kadar söylemeyeceğim.

sammy slabbinck

http://sammyslabbinck.tumblr.com/

Küçücük fıçıcık içi dolu zekacık

İlkokulda "Çocuklar ellerinizi sık sık yıkamalısınız." diyen sınıf öğretmenimize "Hocam bir çocuk elini çok yıkamaktan ölmüş, gazetede okumuştum." demiştim. Yıkanmayı çoğu çocuk sevmez de ben bariz pislik seviciymişim. Ayrıca, ilkokulda her hoca biraz öğretmendir.

Aynı sınıfta başka bir derste sesli kelimeler konusu işlenirken, eşsesli kelime olan aylara örnek olarak temmuzu vermiştim. Temmuzun diğer anlamı sorulunca da pikniklerde ısı kaybını önlemek içine çay kahve doldurulan nesne demiştim. Termosun ne olduğunu öğrenmemin hikayesi de işte budur. Bugünlere kolay gelmedim.

O sınıftan hiçkimseyle artık görüşmüyor oluşum şimdi düşününce çok normal geliyor.

Bu da bonus olsun: 4. sınıfta İngilizce sınavında anlamı sorulan "cat" kelimesinin bir anlamının olmadığını iddia etmiştim. 3. sınıfta daha yabancı dil kursuna başlayan biri olarak tabii ki ben bilecektim cat diye bir şey İngilizce'de var mı yok mu..... Sınav sırasında hocayla iddialaşmalarım arkadaşlarımı güldürmüş olsa da sınavdan sonra bir anda aklıma anlamının kedi oluşunun gelmesi bana garip duygular yaşatmıştı. 

There's no such a thing as friend.

Üzülecek çok şey var ve böyle düşündüğüm için dev bir gerizekalıyım. 

30 ocak 2015

Yedi yıl önce başlattığım savaşın hakkını vermeye bugünden itibaren başlıyorum. Ve hiçkimse ama hiçkimseye söz hakkı tanımıyorum. Yalnızım ve zaten tek başıma savaşmak istiyorum. Sonuna kadar! Bunu da istediğimi kazanana kadar meydana gelebilecek güçsüz hissettiğim anlarda kendimi koyvermemek için yazıyorum. Her şeyi görüyor, biliyor ve KABUL EDİYORUM.

Erik Satie'nin izinden #01

http://youtu.be/_wlFzNAyGuQ

Buraya gelmeyi neden sevmediğimi sorsanız

ya da gerek yok buna, ben fazlaca düşünüyorum zaten

Bolca düşünce anısı, kendime ait. Bir yandan insanları öylece seviyorum ve geçmişi. Tüm bunlar güzel çelişkiler ve hiçbir anlamı yok. Bazen mutlu olduğuma çok inanıyorum ve bir dili kullanmak istemiyorum.

neyi sorgulamaya kalksam, sonu şuraya varıyor:
her şey delicesine anlamsız.